Św. Jan Paweł II - niestrudzony ewangelizator

Karol Wojtyła - Jan Paweł II. Znaczenie imion: Karol, germ. Karl – małżonek , mąż; Jan, hbr. Johanan – Bóg jest łaskawy; Paweł, łac. Paulus – mały , drobny. Wspomnienie w liturgii: 22 październik, patron rodzin. Poeta, aktor, filozof, teolog, kapłan, pisarz, biskup, kardynał, 264 papież. Wybrany 16.10.1978 r. Postać wielowymiarowa, którą trudno opisać.

Życiorys: ur. 18.05.1920 r. w Wadowicach, zm. 2.04.2005 r. w Watykanie. Trzecie dziecko Karola i Emilii Wojtyłów. Jego siostra – Olga zmarła przed jego urodzeniem, jako niemowlę (1916). Miał też starszego brata – Edmunda. Kiedy Karol miał 9 lat, przed I-wszą komunią, zmarła mu mama. Już wtedy szczególnie powierzył się Maryi, która stała się Jego duchową matką. Gdy miał 12 lat zmarł jego brat (lekarz), który zaraził się szkarlatyną od swojej pacjentki. Karol był wychowywany w duchu żywej wiary. Często widział swojego ojca, jak modlił się na kolanach. Zabierał go też często do sanktuarium M.B. bolesnej w Kalwarii Zebrzydowskiej. Karol był ministrantem, często służył do Mszy św. Lubił sport: grał w piłkę, w hokeja, jeździł na nartach, pływał, chodził po górach. Interesował się też literaturą, poezją, teatrem. Założył tatr rapsodyczny z Mieczysławem Kotlarczykiem. W 1938 r. rozpoczął studia filologii polskiej, na UJ w Krakowie, które przerwała mu najazd Niemców na Polskę i zamknięcie uczelni. W wieku 21 lat stracił ojca. W latach 1940-41 pracował w fabryce chemicznej Solvay. W 1942 r. wstąpił do tajnego seminarium w Krakowie. 1.11.1946 r. abp. A. S. Sapieha udzielił mu święceń kapłańskich. Następnie został wysłany do Rzymu na dalsze studia teologiczne. W 1948 r. obronił doktorat na podstawie rozprawy o wierze u św. Jana od Krzyża. W mistykę św. Jana wprowadził go Jan Tyranowski prowadzący spotkania dla młodzieży w par. św. Stanisława Kostki w Krakowie. Po powrocie z Rzymu był przez rok wikarym w parafii w Niegowici, a następnie w par. pw. św. Floriana w Krakowie, gdzie był też duszpasterzem studentów. Jeździł z nimi na spływy kajakowe, chodził w góry (to wtedy zyskał przydomek „wujek”), błogosławił małżeństwa, chrzcił dzieci. M.in. z rozmów o miłości i małżeństwie powstała książka „Miłość i odpowiedzialność” oraz dramat „Przed sklepem jubilera. Medytacje o sakramencie małżeństwa przechodzące chwilami  w dramat”. Napisał też „Osoba i czyn”, „Brat naszego Boga” (o św. br. Albercie Chmielowskim”, „Promieniowanie ojcostwa”). W 1954 r. obronił habilitację z filozofii (etyka) na UJ w Krakowie i został wykładowcą na KUL-u. W 1958 r. został biskupem, w 1964r. arcybiskupem, a 1967 r. kardynałem. Brał aktywny udział w Soborze Watykańskim II (1962-1965). 16.10.1978 r. wybrany na stolice Piotrową. 22.10. 1978 r. uroczyście rozpoczął pontyfikat od wyznania wiary w Syna Bożego, które uczynił św. Piotr (Mt 16,16) oraz wezwania by bez lęku otworzyć na oścież drzwi serc Chrystusowi, drzwi granic państw, systemów politycznych, ekonomicznych, kultury i cywilizacji. Był żarliwym, niestrudzonym misjonarzem niosącym ewangelię o Chrystusie odkupicielu człowieka, który objawia miłość Boga Ojca i posyła Ducha Św. na wszystkie kontynenty. Odbył 104 podróże do 129 krajów świata. 8 razy był w Polsce (1979, 1983, 1987, 1991, 1995, 1997, 1999, 2002). 13.05.1981 r. został postrzelony na placu św. Piotra przez Ali Agcę, któremu też przebaczył i odwiedził go w więzieniu. Ocalenie przypisał Matce Bożej. Ogłosił 1338 błogosławionych i 482 świętych. Wprowadził światowe dni młodzieży, światowy dzień chorego (14.02), zainicjował światowy dzień modlitwy o pokój. Napisał 14 encyklik, 14 adhortacji, 45 listów, książki: „Przekroczyć próg nadziei”, „Dar i tajemnica”, „Wstańcie chodźmy”, „Pamięć i tożsamość”, Tryptyk rzymski”. Beatyfikowany 1.05.2011 przez Benedykta XVI, kanonizowany 27.04.2014.

Przesłanie: niestrudzenie głosiłprawdę o miłosierdziu Bożym (beatyfikował i kanonizował s. Faustynę, wprowadził święto miłosierdzia, zawierzył Kościół i świat miłosierdziu Bożemu), ewangelię (dobrą nowinę), o Jezusie odkupicielu człowieka, ewangelię życia, bronił godności i praw człowieka, zwłaszcza prawa do życia od poczęcia do naturalnej śmierci (był przeciwny karze śmierci), ewangelię o rodzinie opartej na sakramentalnym małżeństwie, jako nierozerwalnym związku mężczyzny i kobiety, wzywał do czystości przedmałżeńskiej i małżeńskiej, głosił ewangelię pracy, podejmował dialog z innymi wyznaniami chrześcijańskimi (ekumenizm) i innymi religiami, zwłaszcza z judaizmem, szczególnie powierzał się Maryi (hasło pontyfikatu Totuus tuus, enc. „Redeptoris Mater”, ogłosił też 2002 r. rokiem Maryjnym i napisał list apostolski o różańcu "Rozarium Virginis Marie"). Centrum Jego życia duchowego stanowiła codzienna Eucharystia, której poświęcił ostatnią encyklikę "Eclesia de Eucharistia" oraz list apostolski "Mane nobiscum Domine"na Rok Eucharystii 2004-2005. [1]

Modlitwa: Panie Jezu, dziękuję Ci za dar życia, osoby i twórczości św. Jana Pawła II. Chwała Tobie Panie!   



[1] Źródła: E. Czerwińska, Polscy święci i błogosławieni, Warszawa 2013, s. 55-57; M. Koper, (red.), Mój święty Patron, Lublin 2012, s. 611-618.