Jezus a literatura

„Ty jesteś Chrystus, Syn Boga żywego” (Mt 16, 16) – tym wyznaniem wiary św. Piotra skierowanym do Pana Jezusa w okolicy Cezarei Filipowej,  rozpoczął swoją pierwszą homilię św. Jan Paweł II w dniu 22 października 1978 r. podczas Mszy św. inaugurującej jego pontyfikat.

Jak sam mówił w tej samej homilii, przybył do miasta Piotrowego gotów poświęcić życie w służbie tej prawdy, iż ludzie zbawieni w Chrystusie, mają w sobie wielkość, której nie podejrzewają. Papież wołając wypowiedział pamiętne słowa: „Nie lękajcie się! Otwórzcie, otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi! Jego zbawczej władzy otwórzcie granice państw, systemów ekonomicznych, systemów politycznych, kierunków cywilizacyjnych. Nie lękajcie się! Chrystus wie, „co jest w człowieku”. On jeden. (...) proszę was, błagam was (...) pozwólcie Chrystusowi mówić do człowieka. On jeden ma słowa życia wiecznego”.[1]

Redemptor hominis” – Odkupiciel Człowieka; to z kolei tytuł pierwszej papieskiej encykliki ogłoszonej 4 marca 1979 r. w pierwszą niedzielę Wielkiego Postu. Warto przytoczyć zdanie rozpoczynające ten dokument, które zrobiło na mnie duże wrażenie: „Odkupiciel człowieka Jezus Chrystus jest ośrodkiem wszechświata i historii (RH 1)”. Tak więc Osoba Syna Bożego, Jezusa z Nazaretu, stanowi samo serce chrześcijaństwa. Wydarzenia z życia Mistrza z Galilei znajdują się w samym centrum dziejów ludzkości. Prawda o życiu Tego, który był nazywany „synem cieśli” od momentu poczęcia w chwili zwiastowania, przez narodzenie, życie ukryte w Nazarecie, później publiczną działalność nauczania, uzdrawiania, wypędzania złych duchów, wskrzeszania zmarłych; wreszcie historia Jego ofiary, cierpienia, męki, śmierci oraz zmartwychwstania są najważniejszymi dla chrześcijan, katolików i nie tylko. Zwłaszcza wydarzenie powstania z martwych, potwierdzone relacjami ewangelistów o pustym grobie oraz spotkaniach z Panem Jezusem są wydarzeniami fundamentalnymi dla naszej wiary. Fakt wskrzeszenia samego siebie przez Jezusa, jak pisze Papież w katechezach o Jezusie Chrystusie jest wydarzeniem historycznym, a równocześnie przekraczającym historię.[2] Zmartwychwstanie Jezusa z Nazaretu potwierdza jego Bóstwo, prawdziwość nauki oraz zapowiada i daję nadzieję na nasze zmartwychwstanie. Dzięki zmartwychwstaniu, mamy sakramenty, poprzez nie możemy żyć w bliskości z Bogiem a po śmierci być z Nim w niebie.

W tym  miejscu warto podkreślić, iż umiłowany Ojciec Święty poświęcił Osobie Syna Bożego, współistotnego Ojcu, cały cykl katechez wygłaszanych podczas audiencji środowych od 7.01.1987 r. do 19.04.1989 r., pt. „Wierzę w Jezusa Chrystusa Odkupiciela”. Są to katechezy, będące drugim tomem komentarza do symbolu Nicejsko-Konstantynopolitańskiego, inaczej wyznania wiary wypowiadanego, podczas Mszy świętej w każdą niedzielę i uroczystości liturgiczne. Pierwszy tom wyjaśnia początkowy artykuł Credo: „Wierzę w Boga Ojca Stworzyciela”. Trzeci tom został poświęcony Osobie Ducha Świętego, czwarty, wspólnocie Kościoła, oraz piąty wierze w odpuszczenie grzechów, zmartwychwstanie ciał i życie wieczne.

Myślę, że skoro Jan Paweł II poświęcił katechezie dotyczącej credo wspólnego dla wszystkich chrześcijan (KKK 195), aż 5 tomów katechez wygłaszanych na przestrzeni kilku lat, to znaczy, że uznał, iż jest to sprawa naprawdę bardzo ważna, wręcz zasadnicza dla naszej wiary. Krzewieniu nauczania Kościoła w zakresie wiary i moralności miał również służyć opracowywany z polecenia Jana Pawła II i opublikowany w Polsce w 1994 r. Katechizm Kościoła Katolickiego, a także Kompedium Katechizmu wydane w 2005 r., a wreszcie katechizm dla młodych Youcat. Wszystko po to, aby każdy katolik, chrześcijanin i człowiek dobrej woli, miał dostęp do całościowego ujęcia nauczania dotyczącego wyznawanej wiary, sakramentów, moralności oraz modlitwy bądź w formie obszerniejszej – Katechizmu Kościoła Katolickiego, lub w postaci skróconej – kompedium Katechizmu, a także w specjalnej formie dla młodzieży.