W poszukiwaniu szczęścia, czyli jak być szczęśliwym?

Czym właściwie jest szczęście i co to znaczy być szczęśliwym? Ks. dr Marek Dziewiecki pisał, że nie ma łatwego szczęścia, ponieważ wymaga ono pewnego trudu, zaangażowania, pracy. 

„Szczęśliwi, którzy mieszkają w domu Twoim, Panie, nieustannie wielbiąc Ciebie. Szczęśliwi, których moc jest w Tobie, którzy zachowują ufność w swym sercu (…) Panie Zastępów, szczęśliwy człowiek, który ufa Tobie!” (Ps 84)

1.Problemem szczęścia zajmowano się już od starożytności, temat podejmowali filozofowie, psychologowie, teologowie itd. opisując go ze swojej perspektywy. Słowo „szczęście” ma wiele znaczeń i nie jest łatwo go zdefiniować, opisać: Np. 1. szczęśliwy to korzystny zbieg okoliczności, szczęśliwy traf, np. ktoś przypadkowo znalazł jakiś banknot, monetę, wygrał w totolotka, uniknął wypadku, itp. 2. Pomyślne, pozytywne zakończenie czegoś, tzw. (happy end) jakiejś opowieści, historii, filmu, sytuacji itp. 3. Szczęśliwy człowiek, to ktoś zadowolony z życia, spełniony, radosny, spokojny. Szczęście najprawdopodobniej łączy się dobrymi, trwałymi, głębokimi relacjami. Ktoś żyje w zgodzie z sobą samym, z własnym sumieniem, w dobrych relacjach z innymi, a przede wszystkim, w głębokiej przyjaźni z Bogiem. Bycie szczęśliwym wiąże się też najprawdopodobniej z zaspokojeniem potrzeb, w tym potrzebą szacunku, akceptacji, miłości, kochania i bycia kochanym, dlatego mówi się np. o szczęśliwym małżeństwie, rodzinie, dzieciństwie itp.

2. Wydaje się, że bycie szczęśliwym jest pewną postawą, a więc stanem umysłu, decyzją, w której człowiek; a) potrafi cieszyć się życiem, umie doceniać drobne radości, jest uważny, b). stara się być zadowolonym z tego, co posiada, umie się dzielić, c). potrafi być wdzięcznym Bogu, innym ludziom, za to, co ma i kim jest, d). potrafi dostrzegać dobro w sobie, świecie, innych ludziach, e. szanuje siebie i innych, f. ma dystans do siebie, poczucie humoru, umie się śmiać z siebie, g) umie przyznawać się do błędów, przepraszać i przebaczać, bo nikt nie jest doskonały (za wyjątkiem Boga).

3. Z teologicznego punktu widzenia (teologia to nauka o Bogu) w stopniu najpełniejszym szczęśliwy jest Bóg, ponieważ jest pełnią dobra, jest miłością (1 J 1,4) nie ma w Nim zła. W Biblii i nauczaniu Kościoła Bóg jest wspólnotą trzech miłujących się Osób Boskich. Dobry Bóg chciał się podzielić z ludźmi swoim szczęściem, dlatego stworzył świat, który podarował ludziom stworzonym na Jego obraz i podobieństwo. Pierwsi ludzie żyli szczęśliwie w harmonii z kochającym Bogiem, w relacji  miłości między sobą, w harmonii, pokoju ze światem stworzonym. Ludzie byli wewnętrznie spójni. Grzech pierwszych, ludzi skuszonych przez szatana, głęboko zburzył tę szczęśliwą harmonię. Głęboko zaburzył relację  z Bogiem, którego ludzie zaczęli się bać i oskarżać Go. Zaburzył relację między kobietą i mężczyzną, którzy nie chcieli wziąć odpowiedzialności za swoje czyny, ale się wzajemnie obwiniali. Grzech zaburzył też równowagę w samym człowieku, między rozumem, uczuciami i wolą. Osłabił (zaciemnił) rozum w poszukiwaniu prawdy i osłabił wolę w podążaniu za dobrem. Grzech zaburzył też relację ludzi z przyrodą, którą ludzie wielokrotnie egoistycznie wykorzystywali i bezmyślnie niszczyli.

4.Dobry Bóg posłał swojego Syna, aby naprawił to co pierwsi ludzie zepsuli. Dlatego umarł za nasze grzechy, zmartwychwstał, ustanowił sakramenty, założył Kościół. W Nim poprzez słowo Boże, sakramenty, wspólnotę, pracę nad sobą, czynienie dobra, możemy leczyć się ze skutków grzechu pierworodnego i naszych grzechów osobistych.

5. 4 okna wdzięczności. Psycholog o. dr Piotr Kwiatek (www.piotrkwiatek.com), napisał o praktykowaniu wdzięczności, jako drodze do szczęśliwego, udanego życia. Wyróżnił tzw. 4 okna wdzięczności: 1. Dary zwyczajne, np.  życie, zdrowie, promyk słońca, rodzina, zdolności itp., 2. Dary nadzwyczajne, np. prezent urodzinowy, pierwsza wypłata, urodzenie dziecka, itp. 3. Dary nadprzyrodzone: wiara, nadzieja, miłość, słowo Boże, sakramenty, łaska, dary i owce Ducha św., Kościół, wspólnoty, spowiednik, itp. 4. dary trudu, czyli sprawy, osoby, rzeczy, wady, słabości, nałogi, porażki, kryzysy itp., które są dla nas ciężkie, trudne, są przeszkodą, wyzwaniem, z którymi się borykamy i sobie nie radzimy. Te dary są wpisane w nasze życie i choć budzą nie przyjemne emocje, też trzeba je przyjąć,  zaakceptować i podjąć, zmierzyć się z nimi w myśl modlitwy o pogodę ducha:

Modlitwa: Boże, użycz mi pokoju i pogody ducha, abym godził się z tym, czego nie mogę zmienić, odwagi, abym zmieniał to, co mogę zmienić i mądrości, abym odróżniał jedno od drugiego. Dziękuję ci Panie Jezu, za to, co mi dałeś, za to co mi zabrałeś i za to czego mi oszczędziłeś. Niech się dzieje wola Twoja, a nie moja Panie. Amen+