O ewangelizacji, kerygmacie i 4 prawach życia duchowego - 4 prawa życia duchowego

 

2. Cztery prawa życia duchowego

W ramach ewangelizacji i nowej ewangelizacji często przepowiada się tzw. kerygmat. Jest to pierwsze głoszenie Ewangelii, o zbawieniu w Jezusie, które ma doprowadzić do wiary, nawrócenia i chrztu, lub odnowienia tego sakramentu. Według ks. biskupa G. Rysia w zależności od ruchu, wspólnoty, może on zawierać dwa (neokatechumenat), cztery (ruch Światło-życie) lub sześć punktów (Szkoły Nowej ewangelizacji). U protestantów spotkałem się z określeniem: cztery prawa życia duchowego. Wymyślił je amerykanin Bill Bright (William Rohl Bright 19.10.1921-19.07.2003r.) związany z prezbiteriańską parafią w Hollywood. Po nawróceniu założył  ewangelikalną organizację misyjną campus crusade for Christ (kampusowa krucjata dla Chrystusa) w Polsce znaną jako ruch nowego życia (nie mylić z oazą nowego życia – katolickim ruchem światło-życie). Organizacja B. Brighta miała na celu ewangelizację głównie wśród studentów i pracowników naukowych. Po szkoleniu z przedstawicielem handlowym, Bill wpadł na pomysł tzw. 4 praw życia duchowego, prostej, krótkiej prezentacji, służącej ewangelizacji. Oto one:

1) Bóg Cię kocha i ma dla Twojego życia wspaniały plan. 2) Człowiek jest grzeszny i w konsekwencji oddzielony od Boga, dlatego też nie może poznać Boga, ani doświadczyć Jego miłości. 3) Jezus Chrystus jest jedynym Bożym rozwiązaniem problemu grzechu i winy człowieka. Przez Niego możesz poznać Boga i doświadczyć Jego miłości. 4) Musimy osobiście przyjąć Jezusa Chrystusa jako Pana i Zbawiciela. Dopiero wtedy możemy poznać Boga i doświadczyć Jego miłości. Po przyjęciu Jezusa jako Pana, otrzymujemy przebaczenie grzechów  i stajemy się dziećmi Boga [1][1]. To ostatnie zdanie zawiera błąd teologiczny. Przebaczenie grzechów i dziecięctwo Boże są skutkiem przyjęcia sakramentu chrztu św., który tutaj został pominięty.

Ponieważ ks. F. Blachnicki założyciel ruchu światło–życie, miał kontakt, spotykał się z protestantami, członkami ruchu nowego życia, stąd „przeszczepił”, 4 prawa życia duchowego na grunt oazowy i wpisał je w formację ruchu, która ma charakter deuterokatechumenatu. Mam wrażenie, że tekst 4 praw został zaczerpnięty dosłownie bez potrzebnej refleksji i jakiejś korekty, aby podnieść ten schemat na katolicki poziom. Organizacja Campus crusade for Christ ma charakter międzywyznaniowy, tak więc unika tego, co może różnić poszczególne denominacje protestanckie. Takim elementem jest sakrament chrztu, do którego przyjęcia miało prowadzić przepowiadanie apostołów. Nie wszystkie wspólnoty powstałe po reformacji go uznają, zatem organizacja CCFC nie naucza, ani nie udziela chrztu. Dzieje się tak pomimo wyraźnego nakazu Chrystusa, aby iść na cały świat, głosić ewangelię wszelkiemu stworzeniu i udzielać chrztu w imię Ojca i Syna i Ducha Św. (por. Mk 16,14-18; Mt 28,16-20). Natomiast ponieważ 4 prawa życia duchowego stanowią element formacji oazowej, stąd niektórzy członkowie tego traktują go niemal jak dogmat wiary. Lub głoszą, jak mój znajomy katecheta, że te 4 prawa, tzw. „kerygmat” to nauczanie wspólne dla wszystkich kościołów chrześcijańskich. Ks. bp. G. Ryś stwierdził, że kerygmat jest wspólny dla wszystkich chrześcijan. Jest to poniekąd prawda, ale jeśli pod słowem kerygmat rozumiemy schemat ewangelizacyjny w którym nie ma mowy o chrzcie, sakramencie fundamentalnym dla chrześcijaństwa, to czegoś zasadniczego tu brakuje.